ว่าด้วยเรื่องรักๆ

"☺"
ฝันหวานทุกวัน
ว่าซักวันจะได้เจอคนที่ใช่ ที่น่ารัก และรักเรา

แต่ความเป็นจริง
ยากเย็นเหลือเกิน
ไม่ได้ยากเย็นที่จะเจอใคร
แต่มันยากเย็น
"ที่จะเริ่มต้น"

ทำยังไงนะ?
ถึงจะเริ่มต้นกับใครซักคนได้
เพราะการเริ่มต้นกับใคร

มันย๊ากยาก
ยากเพราะการจะเริ่มกับใคร
ต้องอาศัยความเข้าใจของอีกคนด้วย
ถ้าเริ่มอยู่ฝ่ายเดียว
คงไม่ต่างกับ
โครงรถที่ไร้ล้อ ไม่อาจแล่นไปไหนได้
ได้แต่อยู่กับที่

บางทีคงต้อง
แสดงออกถึงความเป็นตัวเอง
ด้วยความเป็นตัวเอง
เพื่อให้คนอื่นรู้จักเรามากขึ้น

คงจะมีซักคน
ที่อาจอยากรู้จักเราขึ้นมาก็ได้...

ที่มาของ ห่าน ริม เล

"☺" ณ บัดนี้
จะขอเล่าที่มาของ
"ห่าน ริม เล"

ณ มหาวิทยาลัยแห่งนึง
มีเด็กเอ๋อๆหนึ่งคนที่สอบโควต้าติด
คณะวิศวะ โดยไม่ได้ตั้งใจ
เขาเรียนไปจนจบปีหนึ่ง
แล้วเลือกสาขาที่จะเรียกต่อ
ซึ่งลงเอยที่
"วิศวเคมี"

สิง่ที่เขาคิดในใจคือ
"มันคงเหมือนวิชาเคมีที่กุเรียนตอนมอปลายล่ะว่ะ"

แต่อนิจจา
มันไม่เหมือนสิ่งที่เขาคิดแม้แต่เสี้ยว
ด้วยคำว่าวิศวะ
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องใช้ฟิสิกซะเปือบร้อยเปอร์เซ็นต์
วิชาทางเคมีจึงน้อยนิด
แต่ก็ยังไม่สิ้นหวัง
ด้วยความที่วิชาทางเคมียังพอมีให้เขาได้ศึกษามากพอ
จึงทำให้เขา
อยู่ในสถานะ
"เป็ด"
ไม่ใช่วิศวะ และไม่ใช่เคมี โดยสิ้นเชิง
นั่นจึงทำให้เขา
หาที่ทางของตัวเองลำบากมาก

แต่ทุกวันนี้
โอกาสก็ยังมีสำหรับเขา

เป็ดตัวนั้น
จึงกลายเป็น"ห่าน"
ในวันนี้

มีปาก มีเสียง
เฝ้าบ้านได้
ห่าน ที่อยู่ริมทะเล
ตั้งแต่เรียน
จนทำงาน

และ ณ ตอนนี้
ห่านตัวนี้พยายามทำความฝันที่ออกมาจากใจของเขา
พยายามจะเป็นนักเขียนให้ท่านซักคน
ได้ติชม
และแนะนำ


ขอความกรุณา แก่ห่านตัวโย่งๆ ตัวนี้
ด้วยนะครับ

สวัสดี...

สวัสดีปี 2012

หายไปนานเลยกับบล๊อกของผมนี้
ตอนนี้ชีวิตการเขียนบล๊อกมีปัญหานิดนึงเนื่องจาก

1.ผมทำงานแล้ว ไม่มีเวลาได้เที่ยวเท่าไหร่
2.กล้องเสีย!

เรื่องใหญ่เลยก็ตรงกล้องเสีย เลยไม่มีโอกาสได้ถ่ายรูปที่สวยๆ บรรยากาศงามๆทั้งหลายที่ผ่านสายตา มาให้ได้ชมกัน
แต่อย่างไรก็แล่วแต๊
ก็ยังคิดถึงทุกๆคนที่เคบเข้ามาติดตามกัน แม้จะน๊อยน้อยซะเหลือเกินก็ตาม
จึงขอฝากบทความไว้เป็นแรงใจซักเล็กน้อย

"☺" ฤดูหนาว

บางครั้งก็ไม่ได้หมายความว่า

"มันจะต้องหนาวตลอดทุกวัน"

ก็มีบางวัน

ที่บางทีฝนอาจตกลงมาจนไม่ทันตั้งตัว

ทำอะไรก็ไม่ได้

เดินทางก็ไม่สะดวก

หลายคนถึงกับอารมณ์เสีย

ที่วางแผนอะไรไว้

แต่ฝนเจ้ากรรมดันตกลงมาได้

แต่สุดท้าย

ฝนก็จะหยุดตกไปเอง

อาจช้าบ้าง เร็วบ้าง

แต่ท้ายที่สุดก็จะหยุดอยู่ดี

ชีวิตเราก็คงไม่ต่างกัน

วันที่ชีวิตราบรื่น

ก็อาจมีซักวันที่ต้องเจอกับความเสียใจ

สูญเสียคนที่รักไป

อาจเสียไปอย่างไม่มีวันกลับ

เหมือนพายุที่กระหน่ำเข้ามา

แต่สุดท้ายพายุนั้น

"ก็จะหยุดลง"

ซักวันนึง
-#-